15:تربیت یعنی؟...

سلام. 

این بار می نویسم برای خودم، برای الهه عزیزتر از جانم و برای همه مادرانی که امانتی الهی در دامانشان نشست....

فکر میکنم "مادر" بودن یعنی همین. یعنی گذشتن...

**********

 وقتی یه روز بهت خبر میدن که باید از این به بعد منتظر یه موجود دیگه باشی که می خواد وارد زندگی ات بشه، چی کار می کنی؟

اولش شاید یه کم شوکه یا خوشحال بشی اما بعدش چی؟ همه فکر و ذکرت میشه بچه! حاضری از همه چیزت بگذری....از کار ِت، از تفریحت، از مهمونی هات، از خوابت، از بیداری ات، از عمرت، از زندگی و از تمام وجودت...برای چی؟ واسه خاطر اینکه مسئولیت بزرگی بر عهده ات گذاشتن...تو از این به بعد یه "مادری"!

خیلی از اینها که تازه برای قبل از به دنیا اومدنشه، وقتی که وارد زندگی دو نفره ات میشه، تازه شروع یه سری ماجرای دیگه است. اینکه باید همه قوانین خونه سه نفره بشه البته با توجه به اینکه تو مسئول نفر سوم هستی...

یعنی همه اون محدودیت هایی که از قبل برای خودتون ایجاد کرده بودین، اعم از اینکه هرچیزی نخورین، هر چیزی نبینین، هر چیزی نشنوین، هر چیزی نَگین، هرجایی پا نگذارین...باز هم هست و به خاطر همون وظیفه ی "مادری" دلت نمی خواد که این قوانین رو زیر پا بگذاری چون احساس مسئولیت می کنی. چون نگران تربیت فرزندت هستی.

واقعا این تربیت چیه؟ اون چیه که همه مشکلات روحی و روانی و شخصیتی بچه و بزرگ رو بهش ربط میدن؟ واقعا فرزندانمون حاصل رفتارها و برخوردهای ما نیستند؟ آیا واقعا اونها آینه های تمام قد روابط و شرایط و شخصیت ما نیستند؟ آیا زندگی اونها همون چیزی نیست که ما صبح و شب میدویم تا براشون بسازیم؟ آیا آینده اونها اون چیزی نیست که ما همه زندگی مون رو می گذاریم تا به بهترین نحو ساخته بشه؟ پس کجای کار اشتباه می کنیم که با همه این تلاش ها و از خود گذشتن ها عاقبت باید بشنویم که:

"خودتون خواستید..." یا "چرا ما رو به این خراب شده آوردید؟" یا " شما اصلا ما رو نمی فهمید" یا " اصلا مگه واسه من چی کار کردین؟"

شنیدن تک تک این کلمات و جمله ها خیلی درد داره واسه پدر یا مادری که آرامشش رو فدای یه جیش! گفتن بچه اش می کنه...

یه بار یه بزرگی حرف قشنگی زد؛ یه روایت از معصوم (ع) برامون تعریف کرد:

کسی ازشون میپرسه برای تربیت بچه ام چی کار کنم؟ می فرمایند: استغفار کن! 

این یعنی همه چیز از خود آدم شروع میشه...

***************

مجید جان بقیه اش رو کامل کن

(ببین خانومی ِ گلم، من اگه بخوام الان چیزی بنویسم در مورد حقیقت محبت که منشا مهر مادری هست می نویسم. اینکه محبت مادر از این جنسه که اصلا مهم نیست بچه اش به اون محبت داره یا نه ... اصلا کاملا یک طرفه است. حقیقت عشق اینه که خودت رو نبنینی و محبت مادرانه خیلی نزدیک به اونه ... راجع به این می نویسم. البته می دونی که سه چهار ساعتی وقت می خواد.

بعد نکته ی دیگه ای که به نظرم می رسه اینه که اصل تربیت هم ناشی از همین محبتست. یعنی اگه این جاری بشه. یعنی اگه منیت کمتر بشه و از بین بره، آدم خودش تربیت می شه، به طبع اون بچه اش هم تربیت می شه. یعنی تربیت الهی در آدم و بچه آدم جاری می شه. فقط کافی دست انداز و نا خالصی نداشته باشیم که همون منیتست. چیزی که در مقابل عشق قرار می گیره. 

ببخشید، اصلا مناسب وبلاگ نیست. فقط ایده هست. برای وبلاگی شدنش وقت لازم داره)

 

/ 9 نظر / 14 بازدید
مامان محمدصالح

من خواستم متن رو کامل کنی. خب تو هم خوابت می اومد و اینها رو نوشتی...نمی شد که چیزهایی رو که تو نوشتی به اسم خودم ثبت کنم واسه خاطر همین بدون کم و کاست آپلودشون کردم. یه وقت جا نخوری [چشمک]

عمو

سلام اینو کاملا قبول دارم که « اگه منیت کمتر بشه و از بین بره، آدم خودش تربیت می شه، به طبع اون بچه اش هم تربیت می شه. یعنی تربیت الهی در آدم و بچه آدم جاری می شه . . . » اصلا همینکه انسان میتونه از حیوون پستر باشه یا به جایی برسه که ملائکه بهش سجده کنند به همین خاطره که در تمام لحظات عمرش باید در مسیر قرب باشه حالا این مسیر در فرند و اولیا فرزند در یه بازه ی زمانی مشترک میشه حالا سوال اینه که آیا این اشتراک بر هم تاثیر میزاره یا نه؟ من معتقدم تاثیر میزاره چون انسان از طبیعت اطرافش درس میگیره و بزرگ میشه یکی از این طبیعت ها که خیلی باهش فرزند سر و کله میزنه پدر و مادرشان پس تاثیر میزاره مابقیه کلاس درس باشه واسه بعد الهی عمویی به قربونت بره ایشالا امروز می بینمت

نقطگی

عجب ... قرار نبود که اینطوری بشه مامان محمد صالح خب حداقل خبر می دادی یه کاریش می کردم. چه جالب! رعایت کپی رایت بدون هماهنگی اینطوریش ُ دیگه ندیده بودیم یکی طلبم [مغرور][چشمک][نیشخند][زبان]

حسین رحمانی

دوستان مجرد توجه کنند که اینا برا ما درسه هااااااااااا ممنون

همسر هانی

در چندین جای قرآن بلافاصله بعد از پرستش الهی احسان به پدر و مادر اومده و برخی میگویند زیرا جنس محبت پدر و مادر از جنس محبت خداست و به عقیده ی من هم درسته زیرا تمام دوستی ها و محبت های روی زمین بدلیل نیازیست که طرفین به یکدیگر دارند و تنها مهر مادر و پدر است که بر اثر بی نیازی و کمال می باشد و محبت خداوند هم همینگونه است بر اثر کمال! کمال ایجاب می کند خلق و ظهور را و خلق ایجاب می کند عشق را....

مامان زینب آسیب دیده

سلام گلم.یه جملهی قشنگی جایی شنیدم که می گفت:بچه های ما اون جوری نمیشن که ما دلمون می خواد،اون جوری میشن که ما هستیم! دعا کنیم،واسه همدیگه،واسه بچه های همدیگه!

مصطفی

به نام صاحب عشق سلام. خواهشاً دوباره شروع نکنید که این بنده خدا عاشق میزنه و از جور حرف ها. می خوام یه دو کلمه مثل آدم حرف بزنم. این رو به همه ی عزیزان متاهل عرض کردم. و امّا بعد، حرف ها که همشون درسته، ولی برای اینکه یه ابراز فضلی هم بنده کرده باشم باید عرض کنم که شاید این نکته خیلی مهم باشه که ما واقعاً نمی تونیم کسی را تربیت کنیم، چون به واقع ما نمی تونیم مربی باشیم. شاید تنها کاری که از ما ساخته است ایجاد فضا مناسب برای رشد و انتخابه همین. اینکه چگونه انتخاب کنه یا چگونه بشه خیلی در اختیار ما نیست. اصلی ترین فضایی هم که ما باهاش ارتباط داریم خانه است. و شاید تاثیر گذارترین. حالا اینکه این فضا چگونه باشه با ماست ولی تاثیراتش مشخصه. اگه در فضایی که نفس های سالمی در آن تنفس می کنن برزگ بشیم این امکان برای ما وجود داره که بتونیم سالم بزرگ بشیم . در غیر این صورت کار خیلی سخت میشه. البته سلامت نفس فقط ایجاد فضای مناسب است و دلیلی یا بالزامی برای درست تربیت شدن نیست. بقیه اش کار خداست، باید توکل کرد در پناه حق موفق وموید باشید

یاشار

خیلی اموزندهست فقط همین[گل]

صابر

ما اینجا پیغام گذاشته بودیما !!!! عمویی بازم شیطونی کردی!؟